Έχω υποβληθεί στο παρελθόν σε επέμβαση bypass και έχω δύο stent. Τον τελευταίο καιρό ο πόνος στο στήθος και η δύσπνοια μου είχαν επιδεινωθεί, ειδικά όταν περπατούσα. Μετά από 200-300 μέτρα έπρεπε να σταματήσω για να ξεκουραστώ. Μετά την έναρξη της θεραπείας EECP, τα συμπτώματά μου σταδιακά μειώθηκαν. Τώρα μπορώ να περπατήσω πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις και δεν δυσκολεύομαι όσο παλιά όταν ανεβαίνω σκάλες. Ευχαριστώ τον Prof. Dr. Osman Beton και την ομάδα του EECP Kıbrıs.
Είμαι διαβητική εδώ και 10 χρόνια. Κάνω επίσης θεραπεία για τα αγγεία της καρδιάς μου εδώ και πολύ καιρό. Τον τελευταίο χρόνο κουραζόμουν πολύ γρήγορα, έκανα διαλείμματα ακόμη και όταν έκανα δουλειές στο σπίτι. Τις πρώτες μέρες της θεραπείας EECP δεν ένιωσα μεγάλη αλλαγή, αλλά καθώς προχωρούσαν οι συνεδρίες η δύσπνοιά μου μειώθηκε. Τώρα κάνω τις καθημερινές μου δουλειές πιο άνετα και δεν κουράζομαι τόσο γρήγορα όταν περπατάω όσο παλιά.
Έχω ιστορικό εγχείρησης bypass και stent. Παρόλο που παίρνω τα φάρμακά μου τακτικά, τον τελευταίο καιρό ένιωθα σφίξιμο στο στήθος όταν περπατούσα. Γι' αυτό είχα περιορίσει σημαντικά το περπάτημα. Μετά τη θεραπεία EECP η απόσταση που μπορώ να περπατήσω αυξήθηκε και το σφίξιμο στο στήθος εμφανίζεται πιο σπάνια. Νιώθω τη διαφορά στην καθημερινότητά μου.
Το μεγαλύτερο παράπονό μου ήταν η κόπωση και η δύσπνοια. Το ανέβασμα σκαλιών και η παρατεταμένη ορθοστασία με κούραζαν ιδιαίτερα. Μετά τις συνεδρίες EECP παρατήρησα πρώτα ότι η κόπωσή μου είχε μειωθεί. Τώρα ανεβαίνω σκάλες πιο άνετα και όταν βγαίνω έξω δεν νιώθω την ανάγκη να κάθομαι και να ξεκουράζομαι τόσο συχνά όσο πριν.
Εξαιτίας της καρδιακής μου πάθησης δυσκολευόμουν ιδιαίτερα όταν περπατούσα γρήγορα ή ανέβαινα σκάλες. Επειδή είμαι σχετικά νέος, αυτό με ενοχλούσε ακόμη περισσότερο. Μετά το EECP ένιωσα αισθητή βελτίωση στην αντοχή μου στην προσπάθεια. Ξεκίνησα ξανά να περπατάω τακτικά. Νιώθω πιο ενεργητικός από πριν.
Είχα ήδη stent και εξακολουθούσα να νιώθω δυσφορία στο στήθος όταν περπατούσα, ειδικά με πιο γρήγορο ρυθμό. Μετά την έναρξη της θεραπείας EECP στην Κύπρο, παρατήρησα σταδιακά ότι μπορούσα να περπατήσω περισσότερο πριν χρειαστεί να σταματήσω. Μέχρι το τέλος της θεραπείας οι καθημερινοί μου περίπατοι ήταν πολύ πιο άνετοι. Συνεχίζω να παίρνω τα φάρμακά μου και να κάνω τακτικούς ελέγχους, αλλά σίγουρα νιώθω τη διαφορά στην καθημερινότητά μου.
Δυσκολευόμουν με την κόπωση και τη δύσπνοια κατά τις συνηθισμένες καθημερινές δραστηριότητες. Ακόμη και το περπάτημα σε μεγαλύτερες αποστάσεις μπορούσε να είναι δύσκολο. Δεν παρατήρησα μεγάλη αλλαγή αμέσως μετά την έναρξη του EECP, αλλά έγινε πιο αισθητή καθώς προχωρούσαν οι συνεδρίες. Τώρα μπορώ να περπατάω περισσότερο και δεν εξαντλούμαι τόσο γρήγορα όσο πριν. Για μένα αυτό έκανε την καθημερινότητα πολύ πιο εύκολη.
Είμαι καρδιοπαθής εδώ και περίπου 14 χρόνια. Το πρώτο μου stent τοποθετήθηκε το 2012 και 4 χρόνια αργότερα υποβλήθηκα σε δεύτερη επέμβαση λόγω νέας στένωσης. Για ένα διάστημα ήμουν πολύ καλά, συνέχισα να εργάζομαι και να ζω κανονικά. Τα τελευταία 2-3 χρόνια όμως, η πίεση στο στήθος και η δύσπνοια επανεμφανίστηκαν, ειδικά όταν περπατούσα.
Πέρυσι η κατάστασή μου επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο. Ακόμη και το να περπατήσω 10 λεπτά όταν έβγαινα από το σπίτι είχε γίνει πρόβλημα για μένα. Όταν πήγαινα στην αγορά στο Lefkoşa, περπατούσα μερικές εκατοντάδες μέτρα και μετά καθόμουν κάπου. Μερικές φορές, από φόβο μήπως αρχίσει το σφίξιμο στο στήθος, προτιμούσα να πάρω το αυτοκίνητο πριν καν βγω από το σπίτι.
Μάθαμε για το EECP όταν η οικογένειά μου έψαχνε λύσεις. Όταν συναντηθήκαμε με τον Prof. Dr. Osman Beton, αξιολογήθηκαν οι παλιές μου εξετάσεις και οι επεμβάσεις που είχα κάνει και πήρα αναλυτική ενημέρωση για το EECP. Ειλικρινά, στην αρχή δεν είχα μεγάλες προσδοκίες, καθώς ζούσα με καρδιοπάθεια εδώ και χρόνια.
Τις πρώτες εβδομάδες δεν μπορώ να πω ότι παρατήρησα κάτι πολύ έντονο. Καθώς όμως προχωρούσαν οι συνεδρίες, άρχισα να παρατηρώ ότι κουραζόμουν αργότερα όταν περπατούσα. Άρχισα να περνάω χωρίς να σταματώ από σημεία όπου παλιά θα καθόμουν σίγουρα. Το κατάλαβα αυτό πιο καθαρά αφού ολοκληρώθηκε η θεραπεία.
Σήμερα εξακολουθώ να παίρνω τα φάρμακά μου και δεν παραλείπω τους ελέγχους μου. Δεν λέω ότι η καρδιοπάθειά μου εξαφανίστηκε. Όμως η καθημερινότητά μου είναι πολύ πιο άνετη από πριν. Με τη σύζυγό μου μπορούμε να περπατάμε ξανά τακτικά. Για μένα η πιο σημαντική αλλαγή ήταν ότι δεν χρειάζεται πια να υπολογίζω πόσο θα μπορέσω να περπατήσω πριν βγω έξω.
Έχω διαβήτη εδώ και περίπου 11 χρόνια. Το πρώτο σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά μου το είχα πριν από 7 χρόνια. Ένιωσα έναν έντονο πόνο στο στήθος και μετά τις εξετάσεις που έγιναν μου τοποθετήθηκε stent λόγω στένωσης στα αγγεία μου. Τα επόμενα χρόνια έπαιρνα τακτικά τα φάρμακά μου και για πολύ καιρό δεν είχα σοβαρό πρόβλημα.
Πριν από περίπου δύο χρόνια άρχισα ξανά να κουράζομαι γρήγορα. Στην αρχή νόμιζα ότι οφειλόταν στην ηλικία. Με τον καιρό όμως δυσκόλευαν ακόμη και οι απλές δουλειές στο σπίτι. Αφού άπλωνα τα ρούχα και ανέβαινα τις σκάλες, καθόμουν να ξεκουραστώ. Όταν πήγαινα στην αγορά, ενώ παλιά έκανα όλα τα ψώνια μαζί, τώρα μερικές φορές τα άφηνα στη μέση και γύριζα σπίτι.
Αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο ήταν η δύσπνοια. Με τον καιρό συνηθίζεις σε αυτό και, χωρίς να το καταλαβαίνεις, περιορίζεις τη ζωή σου ανάλογα.
Όταν έμαθα για τη θεραπεία EECP στο Güzelyurt, πρώτα έψαξα να καταλάβω τι ήταν. Ειλικρινά, τις πρώτες μέρες μετά την έναρξη της θεραπείας αναρωτιόμουν «θα αλλάξει κάτι σε μένα;». Την αλλαγή δεν την ένιωσα ξαφνικά, αλλά μέσα σε αρκετές εβδομάδες.
Μια μέρα στο σπίτι ανέβηκα πάνω, έκανα μερικές δουλειές και κατέβηκα. Μετά συνειδητοποίησα ότι δεν είχα καθίσει να ξεκουραστώ στην κορυφή της σκάλας. Αυτή ήταν η στιγμή που ένιωσα για πρώτη φορά το αποτέλεσμα της θεραπείας.
Μετά την ολοκλήρωση των συνεδριών άρχισα να κάνω τις καθημερινές μου δουλειές πιο άνετα. Δεν κουράζομαι τόσο γρήγορα όσο πριν. Φυσικά, τόσο ο διαβήτης όσο και η καρδιοπάθειά μου συνεχίζονται και παίρνω τα φάρμακά μου. Όμως η διαφορά στην καθημερινότητά μου είναι πραγματικά σημαντική για μένα.
Είχα καρδιακή προσβολή το 2009. Τότε μου τοποθετήθηκαν stent σε δύο αγγεία. Περίπου 5 χρόνια αργότερα, όταν τα συμπτώματά μου ξεκίνησαν ξανά, υποβλήθηκα αυτή τη φορά σε επέμβαση bypass. Μετά την επέμβαση ήμουν αρκετά καλά για πολλά χρόνια. Συνέχισα να εργάζομαι, να ταξιδεύω και να περπατάω.
Τα τελευταία δύο χρόνια τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Στην αρχή ένιωθα ένα κάψιμο στο στήθος στις ανηφόρες. Περνούσε μετά από λίγη ξεκούραση. Αργότερα άρχισε να συμβαίνει και σε επίπεδο έδαφος. Τελικά υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να επιβραδύνω ή να σταματήσω ακόμη και μετά από 200-300 μέτρα περπάτημα.
Όταν κάποιος ξαναβιώνει τα ίδια συμπτώματα μετά από καρδιοχειρουργική επέμβαση, αναπόφευκτα φοβάται. Έτσι περιόρισα το περπάτημα. Όταν έβγαινα έξω με τα εγγόνια μου, δεν μπορούσα να τα ακολουθήσω.
Όταν απευθυνθήκαμε στον Prof. Dr. Osman Beton, αξιολογήθηκε η τρέχουσα κατάστασή μου μαζί με τα προηγούμενα στοιχεία της αγγειογραφίας και της επέμβασής μου. Δεν είχα ξανακούσει ποτέ για τη θεραπεία EECP. Ξεκίνησα αφού έμαθα πώς εφαρμόζεται.
Στις πρώτες 8-10 συνεδρίες δεν ένιωσα μεγάλη αλλαγή. Αργότερα το παρατήρησα ιδιαίτερα στους πρωινούς μου περιπάτους. Κανονικά έφτανα στο σημείο όπου συνήθως ξεκινούσε η δυσφορία στο στήθος, αλλά συνέχιζα να περπατάω χωρίς να συμβεί τίποτα.
Προς το τέλος της θεραπείας η απόσταση που περπατούσα αυξήθηκε αισθητά. Αυτό ήταν το πιο σημαντικό για μένα. Τώρα δεν πιέζω τον εαυτό μου, κάνω τους ελέγχους μου με τον γιατρό και παίρνω τα φάρμακά μου. Όμως όταν βγαίνω έξω με τα εγγόνια μου, δεν λέω πια συνέχεια «πηγαίνετε λίγο πιο αργά».
Έμαθα για πρώτη φορά ότι έχω καρδιοπάθεια στα 54 μου. Μέχρι τότε δεν πίστευα ότι είχα κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Ένα πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά, ένιωσα πολύ έντονη πίεση στο στήθος. Μετά τις εξετάσεις που έγιναν, βρέθηκε σοβαρή στένωση σε ένα από τα αγγεία μου και μου τοποθετήθηκε stent.
Τα πρώτα χρόνια ήμουν πολύ καλά. Μετά, σιγά σιγά, άρχισαν η δύσπνοια και η κόπωση. Ειδικά τον τελευταίο χρόνο, με κούραζε ακόμη και το ψώνισμα. Όταν πήγαινα σε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ, στηριζόμουν στο καρότσι καθώς περπατούσα. Όταν γύριζα σπίτι, καθόμουν τουλάχιστον μισή ώρα χωρίς να κάνω τίποτα.
Ανακάλυψα το EECP ψάχνοντας στο διαδίκτυο. Στην αρχή, ειλικρινά, δεν το πίστεψα, γιατί όταν είσαι καρδιοπαθής βρίσκεις online εκατοντάδες διαφορετικά πράγματα. Γι' αυτό ήθελα να πάω απευθείας για μια συνάντηση και να ενημερωθώ.
Μετά την έναρξη της θεραπείας, η πρώτη αλλαγή ήταν στην κόπωση. Άρχισα να νιώθω λίγο πιο δυναμική τα πρωινά. Στη συνέχεια αυξήθηκε η απόσταση που περπατούσα. Τις τελευταίες εβδομάδες της θεραπείας, μια μέρα έκανα ένα μεγάλο ψώνισμα στη Gazimağusa και όταν επέστρεψα στο αυτοκίνητο παρατήρησα ότι δεν ένιωθα τόσο εξαντλημένη όσο παλιά.
Δεν μπορώ να πω ότι «όλα πέρασαν». Δεν το περίμενα άλλωστε. Όμως υπάρχει σοβαρή διαφορά, ως προς την καθημερινή ζωή, ανάμεσα στην κατάστασή μου πριν τη θεραπεία και στη σημερινή.
Ζω στο Λονδίνο από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η καρδιακή μου πάθηση ξεκίνησε στα πενήντα μου. Πρώτα μου τοποθετήθηκε ένα stent, μερικά χρόνια αργότερα χρειάστηκε δεύτερο. Το 2018 υποβλήθηκα σε επέμβαση bypass.
Μετά το bypass ένιωθα πολύ καλά. Στο Λονδίνο πήγαινα παντού με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και περπατούσα πολύ. Όμως τα τελευταία χρόνια η πίεση στο στήθος επανεμφανίστηκε όταν περπατούσα. Ειδικά το ανέβασμα σκαλιών στους σταθμούς του μετρό είχε γίνει σοβαρό πρόβλημα για μένα. Αν μια κυλιόμενη σκάλα ήταν χαλασμένη, έψαχνα ακόμη και άλλη έξοδο.
Έμαθα για το EECP σε μια περίοδο που είχα έρθει στην Κύπρο να δω την οικογένειά μου. Πήγα να συναντήσω τον Prof. Dr. Osman Beton. Πήρα μαζί μου και τις παλιές μου εξετάσεις. Αφού συζητήσαμε την κατάστασή μου και έμαθα πώς γίνεται η θεραπεία, ξεκίνησα τις συνεδρίες.
Τις πρώτες μέρες χρειάστηκα λίγο χρόνο για να συνηθίσω το σφίξιμο από τις μανσέτες. Μετά έγινε για μένα μια φυσιολογική ρουτίνα. Στο δεύτερο μισό της θεραπείας άρχισα να νιώθω τη διαφορά στο περπάτημά μου.
Η πραγματική δοκιμασία ήρθε όταν επέστρεψα στο Λονδίνο. Στο Χίθροου, μετά την αποβίβαση από το αεροπλάνο, πρέπει να περπατήσεις αρκετά μακριά. Εκείνη τη μέρα ολοκλήρωσα τη διαδρομή στην οποία συνήθως επιβράδυνα αρκετές φορές, πολύ πιο άνετα. Μετά παρατήρησα το ίδιο και στο μετρό.
Δεν πιστεύω ότι η καρδιοπάθειά μου τελείωσε· συνεχίζω τους ελέγχους και τα φάρμακά μου. Όμως υπάρχει μια σαφής διαφορά, που μπορώ να νιώσω ο ίδιος, ανάμεσα στην καθημερινότητά μου πριν το EECP και στη σημερινή.
Είχα την πρώτη μου καρδιακή προσβολή στα 54 μου. Μέχρι τότε θεωρούσα τον εαυτό μου αρκετά υγιή, οπότε ήταν αρκετά μεγάλο σοκ. Μου τοποθετήθηκαν δύο stent και για αρκετά χρόνια μετά ήμουν πολύ καλά.
Με τον καιρό όμως η δυσφορία στο στήθος επέστρεψε σταδιακά. Στην αρχή εμφανιζόταν μόνο όταν περπατούσα γρήγορα. Τελικά την ένιωθα και σε αρκετά συνηθισμένους περιπάτους. Δουλεύω στο Λονδίνο και όποιος ζει εκεί ξέρει πόσο περπάτημα απαιτείται μόνο και μόνο για να διασχίσεις τους σταθμούς. Άρχισα να σχεδιάζω τις διαδρομές μου γύρω από ασανσέρ και κυλιόμενες σκάλες.
Πρωτοάκουσα για το EECP όταν έψαχνα ποιες άλλες επιλογές υπήρχαν. Τελικά ταξίδεψα στην Κύπρο και γνώρισα τον Professor Osman Beton. Περάσαμε από το προηγούμενο καρδιολογικό μου ιστορικό πριν συζητήσουμε για το EECP.
Δεν παρατήρησα κάτι δραματικό τις πρώτες συνεδρίες. Κάπου στη δεύτερη ή τρίτη εβδομάδα όμως, συνειδητοποίησα ότι περπατούσα πίσω μετά τη θεραπεία χωρίς να νιώθω τη δυσφορία στο σημείο όπου συνήθως την περίμενα.
Όταν επέστρεψα στο Λονδίνο, η διαφορά ήταν πολύ πιο εύκολο να αξιολογηθεί γιατί είχα επιστρέψει στη συνηθισμένη μου ρουτίνα. Η διαδρομή μέσα από τον σταθμό που μου δημιουργούσε πρόβλημα ήταν αισθητά πιο εύκολη. Τις επόμενες εβδομάδες άρχισα να περπατάω ξανά μεγαλύτερες αποστάσεις.
Εξακολουθώ να έχω καρδιοπάθεια. Συνεχίζω να παίρνω τα φάρμακά μου και να πηγαίνω στα καρδιολογικά μου ραντεβού. Αυτό που άλλαξε για μένα ήταν το πόσο τα συμπτώματα έλεγχαν την καθημερινότητά μου.
Ζω με διαβήτη εδώ και περισσότερα από 15 χρόνια και μου διαγνώστηκε στεφανιαία νόσος στα πενήντα μου. Αρχικά μου τοποθετήθηκαν stent και αργότερα υποβλήθηκα σε επέμβαση bypass.
Για αρκετά χρόνια μετά την επέμβαση ήμουν αρκετά δραστήριος. Ταξίδευα τακτικά για δουλειές και τα κατάφερνα στα αεροδρόμια χωρίς να το σκέφτομαι ιδιαίτερα. Τα τελευταία δύο χρόνια αυτό άλλαξε σημαντικά. Η διάσχιση ενός μεγάλου αεροδρομίου έγινε εξαντλητική. Μερικές φορές σταματούσα και προσποιούμουν ότι κοιτούσα το τηλέφωνό μου απλώς και μόνο επειδή δεν ήθελα οι συνταξιδιώτες μου να καταλάβουν ότι χρειαζόμουν ξεκούραση.
Έμαθα για το EECP από ένα μέλος της οικογένειάς μου ενώ οργάνωνα ένα ταξίδι στην Κύπρο. Αφού έγινε αξιολόγηση του ιατρικού μου ιστορικού, αποφάσισα να προχωρήσω στη θεραπεία.
Για μένα η βελτίωση ήταν σταδιακή. Δεν υπήρξε ένα πρωινό που ξύπνησα νιώθοντας εντελώς διαφορετικά. Αντίθετα, άρχισα να παρατηρώ μικρά πράγματα. Μπορούσα να περπατήσω μακρύτερα. Δεν έψαχνα για καρέκλα κάθε φορά που έμπαινα σε ένα μεγάλο κτίριο. Οι σκάλες έγιναν λιγότερο τρομακτικές.
Η πιο ξεκάθαρη σύγκριση ήρθε όταν ταξίδεψα για το σπίτι. Τα αεροδρόμια ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μου πριν τη θεραπεία. Στο ταξίδι επιστροφής περπάτησα μέσα από το τερματικό και μόνο αργότερα συνειδητοποίησα ότι δεν χρειάστηκε να σταματήσω ούτε μία φορά.
Αυτή ήταν μάλλον η στιγμή που κατάλαβα πόσο είχε αλλάξει η καθημερινότητά μου.
Το πρώτο μου πρόβλημα με την καρδιά το είχα στα 43 μου. Επειδή ήμουν νέος, στην αρχή δεν συνέδεσα καθόλου τη δυσφορία στο στήθος μου με την καρδιά. Δούλευα εντατικά και νόμιζα ότι οφειλόταν στο στρες. Τελικά, οι εξετάσεις έδειξαν σοβαρή στένωση σε ένα από τα στεφανιαία μου αγγεία και μου τοποθετήθηκε stent.
Ήμουν πολύ καλά για ένα διάστημα. Όμως περίπου δύο χρόνια αργότερα, η πίεση στο στήθος ξεκίνησε ξανά, ειδικά όταν περπατούσα γρήγορα ή ανέβαινα σκάλες.
Στα 47 δυσκολεύεσαι να το αποδεχτείς αυτό όταν βλέπεις όλους γύρω σου να κινούνται άνετα. Όποτε πηγαίναμε κάπου με φίλους, εγώ ήμουν πάντα αυτός που ήθελε να πάει με το αυτοκίνητο αντί να περπατήσει. Μετά από ένα διάστημα σταμάτησα εντελώς και τον αθλητισμό.
Όταν ξεκίνησα τη θεραπεία EECP, στόχος μου δεν ήταν να τρέξω μαραθώνιο. Ήθελα απλώς να μπορώ να συνεχίσω την καθημερινότητά μου όπως ένας άνθρωπος της ηλικίας μου.
Τις πρώτες εβδομάδες δεν ένιωσα μεγάλη αλλαγή. Καθώς προχωρούσαν οι συνεδρίες, η διαφορά φάνηκε ιδιαίτερα στις σκάλες. Σταμάτησα να χρειάζεται να σταματώ και να παίρνω ανάσα όταν έφτανα στον δεύτερο όροφο, όπως παλιά.
Στη συνέχεια ξαναάρχισα να περπατάω. Πρώτα 15 λεπτά, μετά μισή ώρα. Τώρα μπορώ να περπατάω τακτικά χωρίς να πιέζομαι. Το μεγαλύτερο κέρδος για μένα ήταν να μη φοβάμαι πια να κινηθώ ξανά.
Η ιστορία μου είναι λίγο διαφορετική. Επειδή ήμουν 42 ετών, κανείς απ' έξω δεν πίστευε ότι θα μπορούσα να έχω πρόβλημα με την καρδιά. Κι εγώ ο ίδιος, για πολύ καιρό, απέδιδα την κόπωση που ένιωθα στον έντονο ρυθμό δουλειάς.
Έφτασε σε σημείο που στο Girne, ακόμη κι όταν παρκάριζα το αυτοκίνητο και ανέβαινα μια μικρή ανηφόρα, σταματούσα να περιμένω να πάρω ανάσα. Ειλικρινά, όταν είσαι νέος δεν το αποδέχεσαι εύκολα αυτό. Όταν περπατούσα με φίλους, υπήρχαν στιγμές που σταματούσα να μιλάω και επιβράδυνα χωρίς να το δείχνω.
Μετά από καρδιολογικές αξιολογήσεις, ξεκίνησα να παρακολουθούμαι. Το EECP εμφανίστηκε σε αυτή τη διαδικασία. Πριν ξεκινήσω τη θεραπεία, μου εξήγησαν αναλυτικά τι θα γινόταν και τι έπρεπε να περιμένω.
Ένιωσα πρώτα τη διαφορά στην καθημερινότητα. Ένα πρωί άφησα το αυτοκίνητο στο σπίτι και περπάτησα για να πάρω καφέ. Όταν γύρισα σπίτι συνειδητοποίησα ξαφνικά: δεν είχα σταματήσει ούτε μια φορά στον δρόμο.
Αυτό ήταν το πιο πολύτιμο κομμάτι της θεραπείας για μένα. Άρχισα να νιώθω ξανά λίγο πιο κοντά στην ηλικία μου.
Ήμουν 37 όταν συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήμουν πάντα δραστήρια και δούλευα πολλές ώρες, οπότε δεν έβγαζε νόημα το ότι μου κοβόταν η ανάσα και κουραζόμουν ασυνήθιστα μετά από αρκετά φυσιολογικές δραστηριότητες.
Στην αρχή το απέδωσα στο στρες. Τελικά έκανα μια πλήρη καρδιολογική αξιολόγηση και αυτό άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα όσα συνέβαιναν.
Το πιο δύσκολο κομμάτι δεν ήταν στην πραγματικότητα τα ιατρικά ραντεβού. Ήταν το γεγονός ότι στα 39 μου έπρεπε να σκέφτομαι πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι της ηλικίας μου δεν σκέφτονται ποτέ. Αν φίλοι πρότειναν να πάμε κάπου, η πρώτη μου σκέψη ήταν πόσο περπάτημα θα απαιτούνταν.
Υποβλήθηκα σε EECP ενώ έμενα στην Κύπρο. Στις πρώτες συνεδρίες, ανέλυα συνεχώς τον εαυτό μου μετά από κάθε θεραπεία, προσπαθώντας να κρίνω αν κάτι είχε αλλάξει. Τελικά σταμάτησα να το κάνω αυτό.
Μερικές εβδομάδες αργότερα πέρασα το μεγαλύτερο μέρος μιας ημέρας έξω με την οικογένειά μου. Περπατήσαμε, πήγαμε για ψώνια και δειπνήσαμε. Όταν γύρισα εκείνο το βράδυ σπίτι, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι δεν είχα περάσει όλη τη μέρα σκεπτόμενη πόσο κουρασμένη ήμουν.
Για κάποιον άλλον αυτό μπορεί να ακούγεται εντελώς συνηθισμένο. Για μένα, το να ξαναβρώ μια συνηθισμένη μέρα ήταν κάτι πολύ σημαντικό.