Daha önce bypass ameliyatı oldum, iki stentim var. Son dönemde özellikle yürürken göğüs ağrım ve nefes darlığım artmıştı. 200-300 metre yürüdüğümde durup dinlenmek zorunda kalıyordum. EECP tedavisine başladıktan sonra şikâyetlerim giderek azaldı. Şu an daha uzun mesafe yürüyebiliyorum, merdiven çıkarken de eskisi kadar zorlanmıyorum. Prof. Dr. Osman Beton ve EECP Kıbrıs ekibine teşekkür ederim.
10 yıldır şeker hastasıyım. Kalp damarlarımla ilgili de uzun süredir tedavi görüyorum. Son bir yıldır çok çabuk yoruluyor, evde iş yaparken bile ara veriyordum. EECP tedavisinin ilk günlerinde fazla bir değişiklik hissetmedim ama seanslar ilerledikçe nefes darlığım azaldı. Şimdi günlük işlerimi daha rahat yapıyorum, yürürken de eskisi kadar çabuk yorulmuyorum.
Bypass ve stent geçmişim var. İlaçlarımı düzenli kullanmama rağmen son zamanlarda yürüdüğümde göğsümde sıkışma oluyordu. Bu yüzden yürüyüşü iyice azaltmıştım. EECP tedavisinden sonra yürüyüş mesafem arttı, göğsümdeki sıkışmayı da daha seyrek yaşamaya başladım. Günlük hayatımda farkını hissediyorum.
Benim en büyük şikâyetim halsizlik ve nefes darlığıydı. Özellikle merdiven çıkmak ve uzun süre ayakta kalmak beni çok yoruyordu. EECP seanslarından sonra önce yorgunluğumun azaldığını fark ettim. Şimdi merdivenleri daha rahat çıkıyorum ve dışarı çıktığımda eskisi kadar sık oturup dinlenme ihtiyacı hissetmiyorum.
Kalp rahatsızlığım nedeniyle özellikle hızlı yürürken ve merdiven çıkarken zorlanıyordum. Yaşım genç olduğu için bu durum beni ayrıca rahatsız ediyordu. EECP sonrasında efor kapasitemde belirgin bir rahatlama hissettim. Yeniden düzenli yürüyüş yapmaya başladım. Kendimi eskisine göre daha enerjik hissediyorum.
I have previously had stents and was still experiencing chest discomfort when walking, especially at a faster pace. After starting EECP in Cyprus, I gradually noticed that I could walk further before needing to stop. By the end of the treatment my daily walks were much more comfortable. I still take my medication and have regular check-ups, but I definitely feel the difference in my everyday life.
I was struggling with tiredness and shortness of breath during normal daily activities. Even walking longer distances could be difficult. I didn't notice a big change immediately after starting EECP, but it became more noticeable as the sessions continued. I can now walk for longer and I don't feel exhausted as quickly as before. For me, that has made everyday life much easier.
Yaklaşık 14 yıldır kalp hastasıyım. İlk stentim 2012 yılında takıldı, 4 yıl sonra yeniden daralma olduğu için ikinci kez işlem geçirdim. Bir süre gayet iyiydim, çalışmaya ve normal hayatıma devam ettim. Son 2-3 yılda ise özellikle yürürken göğsümde baskı ve nefes darlığı yeniden başladı.
Geçen yıl durumum daha da arttı. Evden çıktığımda 10 dakika yürümek bile benim için mesele olmuştu. Lefkoşa'da çarşıya gittiğimde birkaç yüz metre yürüyüp bir yerde oturuyordum. Bazen göğsümdeki sıkışma başlayacak korkusuyla daha evden çıkmadan arabayı tercih ediyordum.
EECP'yi ailem araştırırken öğrendik. Prof. Dr. Osman Beton ile görüştüğümüzde eski tetkiklerim ve geçirdiğim işlemler değerlendirildi ve EECP hakkında ayrıntılı bilgi aldım. Açıkçası ilk başladığımda çok büyük bir beklentiye girmedim çünkü yıllardır kalp hastalığıyla yaşıyorum.
İlk haftalarda çok belirgin bir şey söyleyemem. Fakat seanslar ilerledikçe yürürken daha geç yorulduğumu fark etmeye başladım. Daha önce mutlaka oturduğım yerleri durmadan geçmeye başladım. Tedavi bittikten sonra bunu daha net anladım.
Bugün yine ilaçlarımı kullanıyorum ve kontrollerimi aksatmıyorum. Kalp hastalığım ortadan kalktı demiyorum. Ama günlük hayatım eskisine göre çok daha rahat. Eşimle yeniden düzenli yürüyüş yapabiliyorum. Benim için en önemli değişiklik yeniden dışarı çıkarken ne kadar yürüyebileceğimi hesaplamak zorunda kalmamak oldu.
Şeker hastalığım yaklaşık 11 yıldır var. Kalple ilgili ilk ciddi problemimi ise 7 yıl önce yaşadım. Göğsümde şiddetli bir ağrı olmuştu ve yapılan tetkiklerden sonra damarlarımdaki darlık nedeniyle stent takıldı. Sonraki yıllarda ilaçlarımı düzenli kullandım ve uzun süre önemli bir sıkıntım olmadı.
Yaklaşık iki yıl önce yeniden çabuk yorulmaya başladım. Önceleri yaşa bağlı olduğunu düşündüm. Fakat zaman içerisinde evde yaptığım sıradan işler bile zorlaşmaya başladı. Çamaşır asıp merdivenden çıktığımda oturup dinleniyordum. Pazara gittiğim zaman eskiden bütün işlerimi bir seferde yaparken artık yarıda bırakıp eve döndüğüm oluyordu.
Beni en fazla rahatsız eden şey nefes nefese kalmaktı. İnsan zamanla buna alışıyor ve farkında olmadan hayatını ona göre küçültüyor.
EECP tedavisini Güzelyurt'ta öğrenince önce ne olduğunu araştırdım. Tedaviye başladıktan sonra ilk günlerde açıkçası 'bende bir değişiklik olacak mı?' diye düşünüyordum. Değişimi bir anda değil, haftalar içerisinde fark ettim.
Bir gün evde üst kata çıktım, birkaç iş yaptım ve aşağıya indim. Sonradan aklıma geldi; merdivenin başında oturup dinlenmemiştim. Benim için tedavinin etkisini ilk fark ettiğim an buydu.
Seanslar tamamlandıktan sonra günlük işlerimi daha rahat yapmaya başladım. Eskisi kadar çabuk yorulmuyorum. Tabii ki şeker hastalığım da kalp rahatsızlığım da devam ediyor ve ilaçlarımı kullanıyorum. Ama günlük hayatımdaki fark benim için gerçekten önemli.
2009 yılında kalp krizi geçirdim. O dönem iki damarıma stent takıldı. Yaklaşık 5 yıl sonra yeniden şikâyetlerim başlayınca bu kez bypass ameliyatı oldum. Ameliyattan sonra uzun yıllar oldukça rahattım. İşime devam ettim, seyahat ettim, yürüyüş yaptım.
Son iki yılda işler değişmeye başladı. Önce yokuşlarda göğsümde yanma oluyordu. Biraz durunca geçiyordu. Daha sonra düz yolda da olmaya başladı. En sonunda 200-300 metre yürüdüğümde bile yavaşlamak veya durmak zorunda kaldığım zamanlar oldu.
İnsan kalp ameliyatı geçirdikten sonra aynı şikâyetleri yeniden yaşamaya başlayınca ister istemez korkuyor. Ben de yürüyüşü azalttım. Torunlarımla dışarı çıktığımda onların peşinden yetişemiyordum.
Prof. Dr. Osman Beton'a başvurduğumuzda geçmişteki anjiyo ve ameliyat bilgilerimle birlikte mevcut durumum değerlendirildi. EECP tedavisi hakkında daha önce bir şey duymamıştım. Nasıl uygulandığını öğrendikten sonra başladım.
İlk 8-10 seansta büyük bir değişiklik hissetmedim. Daha sonra özellikle sabah yürüyüşlerimde fark etmeye başladım. Normalde göğsümde rahatsızlığın başladığı yere geliyor, fakat hiçbir şey olmadan yürümeye devam ediyordum.
Tedavinin sonlarına doğru yürüyüş mesafem belirgin şekilde arttı. Benim açımdan en önemli şey bu oldu. Şimdi yine kendimi zorlamıyorum, doktor kontrollerimi yaptırıyorum ve ilaçlarımı kullanıyorum. Fakat torunlarla dışarı çıktığımda artık sürekli 'biraz yavaş gidin' demiyorum.
Kalp hastalığım olduğunu ilk kez 54 yaşında öğrendim. O zamana kadar ciddi bir rahatsızlığım olduğunu düşünmüyordum. Bir sabah işe giderken göğsümde çok kuvvetli bir baskı oldu. Yapılan tetkikler sonucunda damarlarımdan birinde ciddi darlık bulundu ve stent takıldı.
İlk birkaç yıl çok rahattım. Sonra yavaş yavaş nefes darlığı ve yorgunluk başladı. Özellikle son bir yıl içerisinde alışveriş yapmak bile beni yoruyordu. Büyük bir markete gittiğimde alışveriş arabasına yaslanarak dolaştığım oluyordu. Eve geldiğimde de en az yarım saat hiçbir şey yapmadan oturuyordum.
EECP'yi internetten araştırırken gördüm. Önce açıkçası inanmadım. Çünkü kalp hastası olduğunuz zaman internette önünüze yüzlerce farklı şey çıkıyor. Bu nedenle doğrudan görüşmeye gidip bilgi almak istedim.
Tedavi başladıktan sonra ilk değişiklik yorgunlukta oldu. Sabahları biraz daha dinç kalktığımı hissetmeye başladım. Ardından yürüyüş mesafem arttı. Tedavinin son haftalarında bir gün Gazimağusa'da uzun süre alışveriş yaptım ve arabaya döndüğümde eskisi kadar tükenmiş hissetmediğimi fark ettim.
Ben 'her şeyim geçti' diyemem. Böyle bir beklentim de yoktu. Fakat tedavi öncesindeki halimle şimdiki halim arasında günlük yaşam açısından ciddi fark var.
Ben 1980'lerin sonundan beri Londra'da yaşıyorum. Kalp rahatsızlığım 50'li yaşlarımda başladı. Önce bir stent takıldı, birkaç yıl sonra ikinci stent gerekti. 2018 yılında ise bypass ameliyatı oldum.
Bypass sonrasında kendimi çok iyi hissediyordum. Londra'da her yere toplu taşımayla giderdim, çok yürürdüm. Fakat son birkaç yılda yürüyüş sırasında göğsümde baskı yeniden ortaya çıktı. Özellikle metro istasyonlarında merdiven çıkmak benim için ciddi sıkıntı olmaya başlamıştı. Yürüyen merdiven bozuksa başka çıkış aradığım bile oluyordu.
Kıbrıs'a ailemi görmeye geldiğim bir dönemde EECP'yi duydum. Prof. Dr. Osman Beton'la görüşmeye gittim. Eski raporlarımı da yanımda götürmüştüm. Durumumu konuştuktan ve tedavinin nasıl yapıldığını öğrendikten sonra seanslara başladım.
İlk günlerde manşetlerin sıkmasına alışmam biraz zaman aldı. Sonra benim için normal bir rutine dönüştü. Tedavinin ikinci yarısında yürüyüşlerimdeki farkı hissetmeye başladım.
Asıl sınav Londra'ya döndüğümde oldu. Heathrow'da uçaktan çıktıktan sonra oldukça uzun yürümek gerekiyor. Normalde birkaç kez yavaşladığım yolu o gün çok daha rahat tamamladım. Sonra metroda da aynı şeyi fark ettim.
Kalp hastalığımın bittiğini düşünmüyorum; kontrollerime ve ilaçlarıma devam ediyorum. Ama EECP öncesindeki günlük hayatımla şu anki arasında benim hissedebildiğim belirgin bir fark var.
I had my first heart attack at 54. Until then I'd considered myself reasonably healthy, so it came as quite a shock. I had two stents inserted and for several years afterwards I was doing very well.
Over time, however, the chest discomfort gradually returned. At first it only happened if I walked quickly. Eventually I was getting it during fairly ordinary walks. I work in London and anyone who lives there knows how much walking is involved just getting through stations. I began planning journeys around lifts and escalators.
I first came across EECP while looking into what other options might be available. I eventually travelled to Cyprus and met Professor Osman Beton. We went through my previous cardiac history before discussing EECP.
I didn't notice anything dramatic during the first few sessions. Somewhere around the second or third week, though, I realised I was walking back after treatment without getting the discomfort at the point where I normally expected it.
When I returned to London, the difference became much easier to judge because I was back in my normal routine. The walk through the station that had been giving me trouble was noticeably easier. Over the following weeks I started walking longer distances again.
I still have heart disease. I still take my medication and attend my cardiology appointments. What changed for me was how much the symptoms were controlling my everyday life.
I have lived with diabetes for more than 15 years and was diagnosed with coronary artery disease in my fifties. I initially had stents and later underwent bypass surgery.
For several years after surgery I was quite active. I travelled regularly for business and could manage airports without giving it much thought. During the last two years that changed considerably. Walking through a large airport became exhausting. Sometimes I would stop and pretend to check my phone simply because I didn't want the people travelling with me to realise I needed a rest.
I heard about EECP through a family member while arranging a trip to Cyprus. After having my medical history reviewed, I decided to proceed with the treatment.
For me the improvement was gradual. There wasn't one morning when I woke up feeling completely different. Instead, I began noticing small things. I could walk farther. I wasn't searching for a chair whenever I entered a large building. Stairs became less intimidating.
The clearest comparison came when I travelled home. Airports had been one of my biggest problems before treatment. On my return journey I walked through the terminal and only afterwards realised that I hadn't needed to stop once.
That was probably the moment I understood how much my daily life had changed.
Kalple ilgili ilk problemimi 43 yaşında yaşadım. Yaşım genç olduğu için göğsümdeki rahatsızlığı önce kalple hiç ilişkilendirmedim. Yoğun çalışıyordum, stresten olduğunu düşündüm. Sonunda yapılan kontrollerde koroner damarlarımdan birinde ciddi darlık tespit edildi ve stent takıldı.
Bir süre çok iyiydim. Fakat yaklaşık iki yıl sonra özellikle hızlı yürürken ve merdiven çıkarken göğsümde baskı yeniden başladı.
47 yaşında insan çevresindeki herkesi rahatça hareket ederken görünce bunu kabullenmekte zorlanıyor. Arkadaşlarla bir yere gittiğimizde yürümek yerine arabayla gitmek isteyen kişi sürekli ben oluyordum. Bir süre sonra spor yapmayı da tamamen bıraktım.
EECP tedavisine başladığımda hedefim maraton koşmak değildi. Sadece kendi yaşımdaki bir insan gibi günlük hayatımı sürdürebilmek istiyordum.
İlk haftalarda çok fazla değişiklik hissetmedim. Seanslar ilerledikçe özellikle merdivende fark ortaya çıktı. Daha önce ikinci kata geldiğimde durup nefeslenirken bunu yapmamaya başladım.
Sonrasında yürüyüşe tekrar başladım. Önce 15 dakika, sonra yarım saat. Şu anda kendimi zorlamadan düzenli yürüyebiliyorum. Benim için en büyük kazanç yeniden hareket etmekten çekinmemek oldu.
Benim hikâyem biraz farklı. Çünkü 42 yaşında olduğum için dışarıdan bakan hiç kimse kalple ilgili bir problem yaşayabileceğimi düşünmüyordu. Ben de uzun süre yaşadığım çabuk yorulmayı yoğun çalışma temposuna bağladım.
Bir dönem geldi ki Girne'de arabayı park edip kısa bir yokuş çıktığımda bile nefesimi toparlamak için beklemeye başladım. İnsan gençken bunu kendine yakıştıramıyor açıkçası. Arkadaşlarımla yürürken belli etmemek için konuşmayı kesip yavaşladığım zamanlar oluyordu.
Yapılan kardiyoloji değerlendirmelerinden sonra takip edilmeye başladım. EECP de bu süreç içerisinde karşıma çıktı. Tedaviye başlamadan önce ne yapıldığı ve ne beklemem gerektiği ayrıntılı olarak anlatıldı.
Ben farkı ilk olarak günlük hayatta hissettim. Bir sabah arabayı evde bırakıp yürüyerek kahve almaya gittim. Eve döndüğümde bir anda fark ettim; yolda hiç durmamıştım.
Tedavinin benim için en değerli tarafı buydu. Kendimi yeniden biraz daha yaşıma uygun hissetmeye başladım.
I was 37 when I first realised something wasn't right. I had always been active and worked long days, so becoming breathless and unusually tired after fairly normal activity didn't make sense to me.
At first I blamed stress. Eventually I had a full cardiac assessment and that changed the way I looked at what had been happening.
The hardest part wasn't actually the medical appointments. It was being 39 and having to think about things most people my age never consider. If friends suggested going somewhere, my first thought was how much walking would be involved.
I underwent EECP while staying in Cyprus. During the early sessions I kept analysing myself after every treatment, trying to decide whether something had changed. Eventually I stopped doing that.
Several weeks later I spent most of a day out with family. We walked, went shopping and had dinner. When I got back that evening, I suddenly realised I hadn't spent the entire day thinking about how tired I was.
For somebody else that might sound completely ordinary. For me, getting an ordinary day back felt like a very big deal.